گلایه

: دلم گرفته.... آنقدر غم در دلم وجود دارد که خودم از خودم انتظار تحمل ندارم... خییلی بی قرارم...بی قرار که میگویم نه بی قرار معمولی.... شب و روز ندارم...نمیتوانم بخندم،نمیتوانم خوب غذا بخورم نمیتوانم اداب معاشرت معمولی داشته باشم... احساس کودک فقیری را دارم که با ناامیدی و حسرت از،پشت شیشه رستوران به غذا خوردن حُضار زل میزند و مدام آب دهنش را قورت میدهد.. خدایا تو بگو من چه کردم که تو با من اینگونه میکنی؟!! خدایا قسم به ایه های قرآنت من مادر خوبی میشوم